Ayakkabıcı, yeni getirdiÄŸi malları vitrine yerleÅŸtirirken, sokaktaki bir çocuk onu seyretmekteydi. Okullar kapanmak üzere olduÄŸundan,spor ayakkabılara raÄŸbet fazlaydı. Gerçi mallar lükssayılmazdı ama, küçük bir dükkân için yeterliydi.Onların en güzelini ön tarafa koyunca, çocuk vitrine doÄŸru biraz daha yaklaÅŸtı. Fakat bir koltuk deÄŸneÄŸi kullanmaktaydı. Hem de güçlükle...
Adam ona bir kez daha göz attı. Üstündeki pantolonun sol kısmı, dizinin alt kısmından sonra boÅŸtu. Bu yüzden de saÄŸa sola uçuÅŸuyordu. ÇocuÄŸun baktığı ayakkabılar, sanki onu kendinden geçirmiÅŸti. Bir müddet öyle durdu. Daldığı hülyadan çıkıp yola
koyulduÄŸunda, adam dükkândan dışarı fırlayıp:
- "Küçüüük!" diye seslendi." Ayakkabı almayı düÅŸündün
mü? Bu seneki modeller bir hârika!"
Çocuk, ona dönerek:
- "Gerçekten çok güzeller!" diye tebessüm etti, "Ama
benim bir bacağım doğuştan eksik".
- "Bence önemli deÄŸil!" diye atıldı adam. "Bu dünyada
her ÅŸeyiyle tam insan yok ki! Kiminin eli eksik,
kiminin de bacağı. Kiminin de aklı veya vicdanı."
Küçük çocuk, bir ÅŸey söylemiyordu. Adam ise konuÅŸmayı
sürdürdü:
- "Keşke vicdanımız eksik olacağına, ayaklarımız eksik
olsa idi."
ÇocuÄŸun kafası iyice karışmıştı. Bu sefer adama doÄŸru
yaklaşıp:
- "Anlayamadım!. dedi. Neden öyle olsun ki?"
- "Çok basit!" dedi, adam. "EÄŸer yoksa, cennete giremeyiz. Ama ayaklar yoksa, problem deÄŸil. Zaten orda tüm eksikler tamamlanacak. Hâttâ sakat insanlar, saÄŸlamlara oranla, daha fazla mükâfat görecekler..."
Küçük çocuk, bir kez daha tebessüm etti. O güne kadar çektiÄŸi acılar, hafiflemiÅŸ gibiydi. Adam, vitrine iÅŸâret ederek:
- "Baktığın ayakkabı, sana yakışır!" dedi. "Denemek ister misin?"
Çocuk, başını yanlara sallayıp:
- "Üzerinde 30 lira yazıyor" dedi, "Almam mümkün deÄŸil ki!"
- "Ä°ndirim sezonunu senin için biraz öne alırım!" dedi adam, "Bu durumda 20 liraya düÅŸer. Zâten sen bir tekini alacaksın, o da 10 lira eder."
Çocuk biraz düÅŸünüp:
- "Ayakkabının diğer teki işe yaramaz!" dedi, "Onu kimalacak ki?"
- "Amma yaptın ha!" diye güldü adam. "Onu da, saÄŸ ayağı eksik olan bir çocuÄŸa satarım."Küçük çocuÄŸun aklı, bu sözlere yatmıştı. Adam, devam ederek:
- "Üstelik de öÄŸrencisin deÄŸil mi?" diye sordu.
- "Ä°kiye gidiyorum!" diye atıldı çocuk, "Üçe geçtim sayılır."
- "Tamam iÅŸte!" dedi adam. "5 Lira da öÄŸrenci indirimi yapsak, geri kalır 5 lira. O da zâten pazarlık payı olur. Bu durumda ayakkabı senindir, sattım gitti!"
Ayakkabıcı, çocuÄŸun ÅŸaÅŸkın bakışları arasında dükkâna girdi. Ä°çerdeki raflar, onun beÄŸendiÄŸi modelin aynıyla doluydu. Ama adam, vitrinde olanı çıkarttı. Bir tabure alıp döndükten sonra, çocuÄŸu oturtup yeni ayakkabısını giydirdi. Ve çıkarttığı eskiyi göstererek
- "Benim satış işlemim bitti!" dedi, "Sen de bana, bunu satsan memnun olurum."
- "Åžaka mı yapıyorsunuz?" diye kekeledi çocuk, "Onun tabanı delinmek üzere. Eski bir ayakkabı, para eder mi?"
- "Sen çok câhil kalmışsın be arkadaÅŸ..." dedi adam,
"Antika eÅŸyalardan haberin yok her hâlde. Bir antika ne kadar eski ise, o kadar para tutar. Bu yüzden ayakkabın, bence en az 30-40 lira eder.
" Küçük çocuk, art arda yaÅŸadığı ÅŸokları üzerinden atabilmiÅŸ deÄŸildi. Mutlaka bir rûyada olmalıydı. Hem de hayatındaki en güzel rûya. Adamın, heyecandan
terleyen avuçlarına sıkıştırdığı kâğıt paralara göz gezdirdikten sonra, 10 liralık banknotu geri vererek:
- "Bana göre 20 lira yeterli." dedi. "Ä°ndirim
mevsimini başlattınız ya!"
Adam onu kıramayıp parayı aldı. Ve bu arada yanağına bir öpücük kondurdu. Her nedense içi içine sığmıyordu.
EÄŸer bütün mallarını bir günde satsa, böyle bir mutluluÄŸu bulamazdı. Çocuk, yavaÅŸça yerinden doÄŸruldu.
Sanki koltuk deÄŸneÄŸine ihtiyaç duymuyordu. Sımsıcak bir tebessümle teÅŸekkür edip:
- "Babam haklıymış!" dedi. "Sakat olduÄŸum için
üzülmeme hiç gerek yok! demiÅŸti."
* Her Rüzgar Savuracak Bir Toz bulur,
* Her Hayat YaÅŸanacak Bir Can Bulur,
* Her Umut GerçekleÅŸecek Bir DüÅŸ Bulur
* Bulunmayacak Tek Åžey Senin Benzerindir
|
KaLpsiZ'in Yeri...
Son Yazılarım
