Biraz dikkatli baksaydın gülen gözlerimdeki , ağlayan ben'i görebilirdin. Yada gerçekten sevseydin beni kalbimin çığlıklarını susturabilirdin. Ben senken sen ben olamadın. Izdırabımın sebebi oldu sevgim.
Tükendim,tükettim
hıncımı almak için tekmeler attım sevgiye
Birçok kez hazırladım kalbimi seni unutmak için
ne yaptıysam olmadı. Boyun eğdim varlığınla yaşamaya
Artık özlemiyorum. Dilim söylüyor ama hissetmiyorum. Sevgiyi kandırarak ve gizlenerek yaşıyorum. Daha fazlasını kaldıramayacak kadar yorgunum yada bahaneler buluyorum.
İçim acıyor .Gücüm yetene kadar dayanıyorum. Daha dayanabilirmiyim bilmiyorum. Zaman sığındım kurtuluşum için, yaralanan kalbimi sarmak
biraz olsun hayata bağlanmak, kaybettiğim kendimi bulmak için
Sen benden gittin,
ardında bıraktığın beni düşünmeden gittin.
Belki yıkıldım
sevgiye güvenimi kaybettim
ama
yürekten sevdim

Şunu bilki terkedenim sen yüreğimi hiç haketmedin...

Üzülmekten yoruldum.seni üzmekten de,beklemekten yoruldum,neyi beklediğimi bilmeden özlemekten de yoruldum,en çok da DÜŞÜNMEKTEN

Yaşadığımızı sandığımızı ,aslında sürekli yıkıntılarını toplamakla uğraştığımız bir sevgiyi sürdürmeye çalışıyorduk.Hiç yanılmam sanmıştım,sonu ne olursa olsun...Ama yıkıntılar arasında sevgiyi yaşayamamaktan yoruluyormuş insan,ve her geçen gün kendimizi de yıkıntılar arasında kaybediyormuşuz belki de hiç farkında olmadan...

Herkes sevginin fedakarlık istediğini söylese de fedakarlık için sevgiyi yaşamak gerekiyormuş,yaşanılmayan için fedakarlık yapılmaz...

Üzülmekten yoruldum.seni üzmekten de,beklemekten yoruldum,neyi beklediğimi bilmeden özlemekten de yoruldum,en çok da DÜŞÜNMEKTEN!!!!!

Susmaktan yoruldum,sürekli susup içimde avazım çıktığı kadar haykırmaktan.Hep kendimle baş başa kalıp,hep kendime sığınmaktan YORULDUM..........

Ama öğrendim artık aşk yaşanıldığı sürece vardır.Sen yoksun,ben yokum.. o zaman aşkın olmasını da beklemiyorum artık.O da olmasın artık,eğer sürekli kendimi hesapsızca sorgulayacaksam eğer, kendi iç savaşımda sürekli kendime yenik düşeceksem eğer, yaşamadığım bir aşk için sürekli üzüleceksem ve hep üzeceksem seni,OLMASIN...

Zaten hiç yokmuş,var olduğunu sayarak kandırmışız kendimizi,ya da ben hep kandırmışım kendimi.....
Artık seni sana bıraktım ben zaten hep kendimleydim ve hep kendimi paylaştım.Artık al kendini benden ve yaşamak istediğin gibi yaşa aşkı,hayatı,kendini.yaşamak istediğin ne varsa kendince yaşa çünkü ben yoruldum artık ben yokum...
Yıkık bir sevginin yıkıntılarını toplamakla uğraşma..hiçbir zaman yıkılmayacak bir sevgi için savaşını ver...ben bu savaşta yenik düştüm.Ben yenik kahraman sen kazanan prenses ol....
Ne kadar yenik düşsem de, ne kadar üzülsem de güzel yanları da vardı seni yaşamanın,tabi yaşadığım kadarının.....
Seninle yaşanılan ilkler güzeldi,bazen acıtsa da seni özlemek güzeldi,bazen ağlatsa da kavgalarımız güzeldi,hep ihtiyaç duyduğumuzda birbirimizin yanında olmak ta güzeldi,gerçekleşmeyeceğini bile bile kendi dünyamızda sıra dışı hayaller kurmak güzeldi,en güzeli de uzun bir zamanı kısa kısa yaşamaktı.

VE seni tanımak da güzeldi.....

Çırpınışların masum ellerine,lirik bir şiirin teninde yazılmış...''Bir'' benden başka,hiç kimsenin okumayı beceremeyeceği bir lisan huzmesinde...Zamanın ve mekanın nice zarflarını hatırlayamadığım fakat sadece ikimizin sahip olduğu bir evrenden yaratılmış,lavanta kokulu bir alfabede...
Ve...
''Yürek Dili''nde...

sen varken,gücüm olurdu,zaman akmadan dururdu,hatırlasana(!)...

Bildiğini,adımla ''bir'' biliyorum...Biz'den geriye kalan ve payımıza sözüm ona düşen birer adet yalnızlık değil(di)...Yalnızlık;seni ilk gördüğüm an'da da yanı başımdaydı,gözlerinin ellerinden sıkıca tutmaktan vazgeçtiğim an'da da...

Yalnızlık;ne ben'den bir avuç eksik(ti),ne de sen'den bir avuç fazla...Kıvamı Tanrısal bir gücün kusursuz ellerinden çıkma...Aynadaki suretimin,ruhumun aslına kadar uzanmış her bir arşınında...
hani aşk seni yormuştu,yolun sonuna koymuştu,dokunma bana(!)...

Vaat edilmemiş,kuraklığına çoraklanmış,sinsice,her bir metre kareme bulaşan hastalıklı bir toprak parçası var içimde...Yaşam(ak)ları teker teker takvim sayfalarında doldurduğum...''Yağmur''un ağlamaktan vazgeçmişlik kokularını sürmüş bir buhran...Kendi tenhalığı içinde kıvranan...
şimdi,eskiye döner mi,dönse de buna değer mi,cevaplasana(!)...

Zamanın asla doymak bilmeyen,cani midesinde öğütülmüş ve dumanına dağılmış hayat(lar)...Bir film afişinin;son satırlarına düşmüş başrol oyuncuları...
''Önce bir 'sen' ve sonra bir 'ben'...''
insan aynı durur mu,ayrılık kolay oyun mu,dokunma bana(!)...

Acımtırak bir gecenin koynundan,boynuma sarılmış kördüğüm(ler)...Lacivert bir hüznü,fondip yapmış ve dolmuş ve boşalmış ve bir kez daha boşalmaya dolmuş sarhoş kadehler...
''Gitsem,geri dönüş yasaklısı,kalsam 'aşk'a firari giyinmiş müebbet zanlısı...''
artık ben vazgeçtim,(yalnızlığı) seçtim,her şey bitti,anlasana(!)...

Bazı artık sabahların,en nef(es) alınılası sebepsizliklerinde,ayrılığı ''ortak bölen'' saymış yazgıların,aynı bedende hecelenmiş heceleri...
Ve...
Hep ''o'' son'a lal olmuş sevgilileri...
Çıkardım yüreğimden ''o''na dair dikilmiş en şeffaf kıyafetleri...
Ve...
Tek celsede kırdım bedelsizce hükmedilmiş ruhların boynu bükük kalemlerini...
...dokunma bana(!)
''aşk''
bir kez daha
dokunma bana!!!...

Pırıl pırıl ütülü giysili, misler gibi parfüm kokulu, sacları taralı,
dişleri fırçalanmış adamı / kadını sevmek kolaydır. Aslında ask, ayni
insani, sabahın koru uykudan uyandırdığındaki en sinirli hali ile de
kabul edebilmek, ayni tuvaleti bir dakika arayla kullanabilmek, diz
yapmış pijamalarla kanepede yastıklara sarılıp sızmışken bile şefkatle
okşayabilmektir. Buna katlanamayanlar zaten aşık değillerdir. Bu
durumda evlilik hoşlandığın insana karşı olan duygularını olduruyor
diyebiliriz. Zira aşıksan, ayni havayı solumak bile zevk verir. Hep
beraber olmak istersin. Banyodan gelen su sesi bile onun evde
olduğunun
işaretidir ve huzur verir.
Ütülediğin gömleğin ona ne kadar çok yakışacağını düşünürsün.
Pişirdiğin yemeği ne çok seveceğini hayal edersin.
Bin tane ayakkabısı varken bin birinciye sahip olmaktan mutlu olacak
diye, istediğin gömleği satın almaktan vazgeçersin. Zamanla almaktan
çok, bir şeyler vermekten mutluluk duyduğunu keşfedersin.
Eğer kadın evlilikte ikinize yemek pişirecek, dolabı düzenleyip ütüyü
yapacak bir anne olarak görülüyorsa, o kadının saclarının hiç
yağlanmadığı ve adamın geceleri terlemediği düşünülüyorsa, asla kavga
edilmeyecek ve lavabo tamir edilirken dahi gülüşüp öpüşülecek
zannediliyorsa zaten beklenti bir evlilik değil, bir Amerikan filmini
yaşamaktır.
Bu hayallerle yola çıkıldığında, damat ilk gece gelinin saçlarından
on bin firkete sökmeye çalıştığında, gelin ise damat firketeleri
çıkaramayıp "s.... .m böyle kuaförü" diye söylendiğinde zaten evlilik
sandıkları şey çatırdamaya başlayacaktır.
Evlilik; sadece ask değildir. Evlilik; ev arkadaşlığı, kankalık,
sırdaşlık, ortak hesaba sahip mudilik, ayrı kökenlerin birleşmesi,
başı
hatırlanmayan bir akrabalık ilişkisidir. Ask bu ilişkide tutkuyu
sağlar
ama zaten tek başına ayakta tutamaz.
Aşıksanız ateşli sevişmeler yaşarsınız ama kış akşamları evde konyak
içip geyik yapamayabilirsiniz. Hala caniniz sıkıldığında onu değil de
annenizi arıyorsanız, yalan olmuştur o evlilik.
Ask evlilikte gider gelir. Halıya kola döktüğünde ask biter, ama o,
halıyı temizleyebilirse gene aşık olunur.
O aradaki sinir evresini asabilenler ellinci yıla kadeh
kaldıranlardır.
Tahammül edemeyenler ise ikinci evlilikten sonra artik evliliğin yalan
olduğuna inanacaklardır.
Zafer, direnenlerin olur.

Mahkeme salonunda seksen yaşlarındaki çiftin durumu içler acısıydı....
Ve hakim tok sesiyle sözü yaşlı kadına verdi…

Anlat teyze, neden boşanmak istiyorsun bu yaştan sonra? Yaşlı kadının gözleri doldu ve anlatmaya başladı:

''Bizim bir sedef ağacı vardı, çok sevdiğim. O bilmez 50 yıl önceydi. O çiçeği bana verdiği çiçeklerin arasından kopartıp tohumlamıştım, öyle büyüttüm. Yavrumuz olmadı, onları yavrum bildim. Bir süre sonra çiçek kurumaya başladı. O zaman adak adadım. her gece güneş doğmadan uyanıp çiçekleri sulayacağım diye. 50 yıl oldu bu adam bir gece kalkıp bir kere de ben sulayayım demedi. geçen gece takatim kesilmiş uyuyakalmışım ve çiçekleri sulamadım. onlarda kuruyuverdi.
Hayatımı umudumu her şeyimi verdiğim bu adamdan hiç bir şey görmedim. Bir kerecik olsun benim bildiğim görevlerden birisini yapmadı.''

Söz sırası yaşlı adamdaydı kürsüye geldi anlatmaya başladı…

' Gençliğimde çalıştığım bahçeden ona çiçekler getirdim onları çok sevdi. çocuğu gibi bakıp büyüttü.
İlk evlendiğimiz günlerde boyun ağrısından onu doktora götürdüm.Doktor, çok uzun süre uyanmadan yatarsa boynundaki kireç sertleşir, her gece uykusunu bölüp uyansın, biraz dolaşsın dedi. Doktoru dinlemedi bizim hatun. O günlerde tesadüf bu çiçekler kurudu. Ben ona gece sularsan geçer, dedim. Adak dilettim. Her gece uyandırdım onu ve seyrettim.
Her gece o yattıktan sonra kalktım. saksıdaki suyu boşalttım. Sedef çiçeği sulanmayı sevmez hakim bey.Geçen gece yine onu kaldırmak istedim fakat çok yorulmuştu herhalde;

kalkmakta zorlandı.Bende kıyamadım hatunuma.Bıraktım uyudu.Sedefi ben suladım ama

Suyunun fazlasını almayı unuttum ve  fazla sudan soldu…